رسول بايستند و حضرت فاطمه - عليها السّلام از جانب چپ آن حضرت . پس حضرت امام شهيد نزديك آيد ، حضرت رسول او را به سينهء خود بچسباند و بگويد فداى تو شوم اى حسين ، ديدهء تو روشن باد و ديدهء من دربارهء تو روشن باد ، و از جانب راست امام حسين - عليه السلام - حمزهء سيد الشهداء باشد ، و از جانب چپ او جعفر طيّار ، و محسن را حضرت خديجه و فاطمهء بنت اسد ، مادر امير المؤمنين - عليه السلام - برداشته بياورند فرياد كنان و حضرت فاطمه - عليها السلام - آيهء تلاوت كند كه ترجمهء ظاهر لفظش اين است كه آن روز كه به شما وعده مىدادند ، امروز مىيابد هر نفسى آنچه كرده است از كار خير حاضر گردانيده شده ، و هر آنچه كرده است از كار بد ، آرزو مىكند كه كاش ميان او و آن كار زشت فاصله دورى باشد . پس حضرت صادق - عليه السلام بسيار گريست و فرمود : كه روشن مباد ديده‌اى كه نزد ذكر اين قصه گريان نگردد . مفضل گريست و گفت اى مولاى من چه ثواب دارد گريستن بر ايشان ؟ فرمود كه ثواب غير متناهى اگر شيعهء ما باشند . مفضّل پرسيد كه ديگر چه خواهد شد ؟ فرمود كه حضرت فاطمه - عليها السلام - برخيزد و بگويد كه خداوندا ، وفا كن به وعده‌اى كه با من كرده‌اى در باب آنها كه بر من ظلم كردند ، و حق مرا غصب كردند ، و مرا زدند و به جزع آوردند به ستمهايى كه بر جميع فرزندان من كردند . پس بگريند بر او ملائكه آسمانهاى هفتگانه و حاملان عرش الهى ، و هر كه در دنيا است و هر كه در تحت الثرى است همگى خروش برآورند ، پس نماند احدى از كشندگان و ستمكاران بر ما ، و آنها كه راضى بودند به ستمهاى ما مگر آن كه هزار مرتبه آن روز كشته شوند . مفضّل گويد گفتم اى مولاى من جمعى از شيعيان شما هستند كه قائل نيستند كه شما و دوستان شما در آن روز زنده خواهيد شد . فرمود كه مگر نشنيده‌اند سخن جدّ ما رسول الله را و سخن ما أهل بيت را كه مكرّر خبر داده‌ايم از رجعت ، مگر نشنيده‌اند اين آيه را « وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ » « 37 » يعنى البته بچشانيم

--> ( 37 ) . سورهء سجده : 21 .